Dlatego Jestem

ona nie jest chrześcijanką
z portretu
mogłaby jednak być wzorem
w dzień milczy
nocą szepta z księżycem

ćmy oblegają jej kształty
od jednostopej nogi
po żyrafią szyję przebiegają
dreszcze dotknięć wiatru
żytni snop kładzie letniość
na policzki
kwiatów i źdźbieł traw
opieszczając osamotnione nocą
ławki

nie otulona chustą głowa
i świetlista aureola
przy placu andrzeja
jest jak moja miłość słów
wie że cwał rumaka w pulsie
wyczuwa się w pieszczocie kobiecej
nie daje zasnąć wyobraźni
być może dlatego światło
nie traci sensu
być może dlatego jestem



Suri

MOTTO:-"(...) Nagle
z całych sił
dzwoni burza
w szklance liter(...)"
(J.HARASYMOWICZ).

to jedenaste piętro
niebo sine
okulary niepotrzebne
oczowsłupienie

pomiędzy samobójcą a biedroneczką
która spadła z rusztowania
pewna więź
hipokratesowe oblicze i usta
moje ich i gapiów
na powrót zastawione kamieniem

Suri
jak przykryć uśmiechem zawód
kiedy opuszczona głowa i świeża sól
odśpiewuje na policzkach zwyczajny smutek
jak wziąć się za bary z wodą
już wypycha siedzisko fotela umeblowanej
w rozpychające się słowa kartki

Ratnasiri Suriya Arachchi (Suri)
Poecie, malarzowi, tłumaczowi.



Żyć Warto
- ku pamięci: Annie Kamieńskiej.

Żyć warto
dla miłości
dla dni nie pustych
jak ślepy los loterii
dni ciszy pięknoustych
spokoju i czasu pogody

Żyć warto
dla jednego uśmiechu
dla łzy człowieka
dla dzielenia siebie
pszenicy czasu i serca

Ty o tym wiedziałaś
Anno osamotnionych wierszy
więc powiedz
czy to z pochylania się nad tęsknotami
nad ludźmi
nad cząstką czyjegoś życia
ostrokrzew i róża
zwycięża nad śmiercią ?

Odpowiedz- - - - - -
już kwitną nad twoją
mnie jeszcze nie darowaną
ciszą



Wyznanie myśli

nocnej lampki ciepło
opieszcza mnie całą
obecna i naga
tańczę w snach dzieci i żony
naelektryzowane księżycem włosy
nasycają kruchą strukturę
matrwych rzeczy
a oczy nieuśpionej wyobraźni
przydają sens słowom
by nie wyblakły
jak stare nieba fotografii

piszę
garść puszystych owieczek
wrażliwe ciało
które kosztuje dziewiczych połaci
nieopieszczanej od dwóch lat ziemi

piszę
niezawoalowaną nagość
siebie i kobietę
stale mieszka we mnie



Obrazem dnia

myślisz że wodą strojone
słońce
na twarzy prześcieradła
otworzy świat
a bukiet białych róż jak
pocałunki granatów pozwolą
z kropel potu pojąć siłę wodospadu

myślisz że wtuleni
w zawsze wszystko spełniającą
poduszkę stajemy się obrazem dnia
a to drzeworyt omdleń
tamnaru przeczucie
w blasku źrenic śpieszy się pisać
szczęście na białym kamieniu



W rękach liter

w rękach liter światło rośnie
pęcznieje ku mnie
jak wczorajszy deszcz
jest to co przyjdzie
czego jeszcze nie ma
co istnieje
i to co nigdy nie przyjdzie

to co przychodzi odwiedza domy
jest zimne i gorące
zdrowe i chore
czasem wypasłe pod obcym
sklepieniem

to czego jeszcze nie ma
jest liściem wiosennym i wężem
podobne do namiotu
w chwili burzy

to co istnieje
jest słowa przetrwaniem
śpiewem krwi w pieleszach
milczenia

co nigdy nie przyjdzie
to martwa miłość kamienia

Henryk Andrzej Wolany (wodoryt)

Data dodania:
Komentarze